November 7, 2024

ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ’ οὐδὲν ἀμείβετο νηλέϊ θυμῷ,
ἀλλ’ ὅ γ’ ἀναΐξας ἑτάροισ’ ἐπὶ χεῖρας ἴαλλε, 
σὺν δὲ δύω μάρψας ὥς τε σκύλακας ποτὶ γαίῃ
κόπτ’· ἐκ δ’ ἐγκέφαλος χαμάδις ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν. 
τοὺς δὲ διὰ μελεϊστὶ ταμὼν ὁπλίσσατο δόρπον· 
ἤσθιε δ’ ὥς τε λέων ὀρεσίτροφος, οὐδ’ ἀπέλειπεν,
ἔγκατά τε σάρκας τε καὶ ὀστέα μυελόεντα.
ἡμεῖς δὲ κλαίοντες ἀνεσχέθομεν Διὶ χεῖρας, 
σχέτλια ἔργ’ ὁρόωντες· ἀμηχανίη δ’ ἔχε θυμόν.

—Homer, Odyssey 9.287-295

                   Et quid esse tam saeuum potest
quod superet illum? numquid abiectus iacet?
numquid secundis patitur in rebus modum,
fessis quietem? noui ego ingenium uiri 
indocile; flecti non potest—frangi potest.                   
proinde antequam se firmat aut uires parat,
petatur ultro, ne quiescentem petat.
aut perdet aut peribit: in medio est scelus
positum occupanti. 

—Seneca, Thyestes 196-204