Χαι εὖ τοῦτ’ ἴσθ’ ὅτι 
πρὸς πάντα πράγματ’ ἐστὶ πρακτικώτερον
εὐκαιρία. 
Πυ νοῦν ἔχετε.  
Χαι ὑπέρπικρον δέ τι 
ἐστὶν πένης γεωργός, οὐχ οὗτος μόνος,   
σχεδὸν δ’ ἅπαντες. ἀλλ’ ἕωθεν αὔριον
ἐγὼ πρόσειμ’ αὐτῶι μόνος, τὴν οἰκίαν 
ἐπείπερ οἶδα. νῦν δ’ ἀπελθὼν οἴκαδε
καὶ σὺ διάτριβε· τοῦτο δ’ ἕξει κατὰ τρόπον. 

—Menander, Dyskolos 127-134

vos ego saepe, meo vos carmine compellabo.
teque adeo eximie taedis felicibus aucte,
Thessaliae columen Peleu, cui Iuppiter ipse,
ipse suos divum genitor concessit amores;
tene Thetis tenuit pulcerrima Nereine?
tene suam Tethys concessit ducere neptem,
Oceanusque, mari totum qui amplectitur orbem?

—Catullus 64.25-31