November 10, 2023

ἱὴ ἱὴ παιῆον ἀκούομεν, οὕνεκα τοῦτο 
Δελφός τοι πρώτιστον ἐφύμνιον εὕρετο λαός,
ἦμος ἑκηβολίην χρυσέων ἐπεδείκνυσο τόξων. 
Πυθώ τοι κατιόντι συνήντετο δαιμόνιος θήρ, 
αἰνὸς ὄφις. τὸν μὲν σὺ κατήναρες ἄλλον ἐπ’ ἄλλῳ 
βάλλων ὠκὺν ὀϊστόν, ἐπηΰτησε δὲ λαός·
‘ἱὴ ἱὴ παιῆον, ἵει βέλος, εὐθύ σε μήτηρ 
γείνατ’ ἀοσσητῆρα’· τὸ δ’ ἐξέτι κεῖθεν ἀείδῃ.

—Callimachus, Hymn to Apollo 97-104

                                                ardet et iram
non capit ipsa suam Procne fletumque sororis      
corripiens ‘non est lacrimis hoc’ inquit ‘agendum,
sed ferro, sed si quid habes, quod vincere ferrum
possit. in omne nefas ego me, germana, paravi:
aut ego, cum facibus regalia tecta cremabo,
artificem mediis inmittam Terea flammis,      
aut linguam atque oculos et quae tibi membra pudorem
abstulerunt ferro rapiam, aut per vulnera mille
sontem animam expellam! magnum quodcumque paravi;
quid sit, adhuc dubito.’ 

Ovid, Metamorphoses 6.609-619