April 20, 2024

Ἦ καὶ φωριαμῶν ἐπιθήματα κάλ’ ἀνέῳγεν·
ἔνθεν δώδεκα μὲν περικαλλέας ἔξελε πέπλους, 
δώδεκα δ’ ἁπλοΐδας χλαίνας, τόσσους δὲ τάπητας,  
τόσσα δὲ φάρεα λευκά, τόσους δ’ ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας. 
χρυσοῦ δὲ στήσας ἔφερεν δέκα πάντα τάλαντα, 
ἐκ δὲ δύ’ αἴθωνας τρίποδας, πίσυρας δὲ λέβητας,
ἐκ δὲ δέπας περικαλλές, ὅ οἱ Θρῇκες πόρον ἄνδρες 
ἐξεσίην ἐλθόντι μέγα κτέρας· οὐδέ νυ τοῦ περ  
φείσατ’ ἐνὶ μεγάροις ὃ γέρων, περὶ δ’ ἤθελε θυμῷ
λύσασθαι φίλον υἱόν.

—Homer, Iliad 24.228-237

haec ubi fata caput spumantiaque ora leuauit,
aspicit astantem proiecti corporis umbram,          
exanimis artus inuisaque claustra timentem
carceris antiqui. pauet ire in pectus apertum
uisceraque et ruptas letali uolnere fibras.
a miser, extremum cui mortis munus inique
eripitur, non posse mori. miratur Erictho            
has fatis licuisse moras, irataque morti
uerberat inmotum uiuo serpente cadauer,
perque cauas terrae, quas egit carmine, rimas
manibus inlatrat regnique silentia rumpit.

—Lucan 6.719-729